Anna Karenina znakomitego Lwa Tołstoja to jedna z tych pozycji, po którą warto sięgnąć. Nie jest jednak łatwą do zrozumienia książką, pospolitym w dzisiejszych czasach czytadłem, ale ileż przyjemności czerpie się z lektury i zrozumienia tak fantastycznego dzieła docenionego już przez dawne pokolenia. Prawdziwa perła pośród klasyki literatury, powieść psychologiczna dająca wiele do myślenia, zastanawiająca, a co najważniejsze ponadczasowa, nieprzedawniająca się historia, poruszająca wciąż aktualne problemy (a przecież stworzona w latach 1873-1877).

Lew Tołstoj wprowadza czytelnika w klimat XIX- wiecznego rosyjskiego społeczeństwa u schyłku przemian politycznych. Opowiada historię kilku rodzin- Kareninów, Szczerbackich, Obłońskich, Lewinów, ich krewnych i znajomych. Ukazuje życie i środowiska rosyjskich elit, rozrywki ówczesnego narodu, obrzędy i kulturę. Tołstoj przekazuje czytelnikom historię Anny Kareniny- kobiety rozdartej pomiędzy miłością do Wrońskiego, a własnego syna Sierioży, stojącej przed trudnym wyborem: wierność mężowi i dziecku czy własne szczęście. Dopuszczając się zdrady musi wycofywać się z towarzystwa dawnych przyjaciół, by wreszcie jedyną drogą do zachowania i tak już splamionego imienia oraz honoru pozostała ucieczka z rodzinnego kraju, bez rozwodu, z nieślubnym dzieckiem, i kochankiem u boku. Skazana na tułaczkę, unikająca rodaków, niestabilna emocjonalnie stacza się coraz niżej. U krańców wytrzymałości psychicznej nie potrafi więcej się oszukiwać, co prowadzi do tragedii ważącej na życiu innych bohaterów. Z jednej strony Tołstoj omawia historię zdesperowanej kobiety nie mogącej dać wyrazu uczuciom oraz namiętności, uwięzionej w ramach dawnego społeczeństwa, z drugiej strony zwraca uwagę na niewierność małżonków- problem jak najbardziej aktualny. Czy jakikolwiek człowiek mógłby szczerze powiedzieć, że nigdy w życiu nie został zdradzony, nie poczuł się oszukany? Takie wydarzenia to osobiste, raniące, małe tragedie dla zarówno kobiet, jak i mężczyzn.

W tej lekturze mamy wiele podobnych przypadków- Daria Aleksandrowna zawodzi się na własnym mężu, który zauroczony guwernantką zalicza skok w bok, para stara się jednak żyć dalej mimo coraz większego dystansu ich dzielącego; Kitty Szczerbacka zostaje oszukana przez długo zalecającego się do niej Aleksego Wrońskiego, dla jakiego odrzuca wcześniej oświadczyny Lewina; Aleksiej Karenin zostaje natomiast porzucony przez żonę- Annę. Każdy ze wspomnianych bohaterów stara się żyć dalej, zapomnieć o upokarzających sytuacjach. One jednak odciskają piętno na ich charakterze, burzą wiarę w siebie, Boga, sprawiają wiele problemów. Lektura pełna jest sytuacji bez wyjścia, trudności natury psychologicznej, gdzie każde rozwiązanie to złe rozwiązanie.

Sięgnij po tę książkę, jeśli uważasz, że masz wystarczająco siły, by się z nią z mierzyć. Wymaga ona bowiem głębszego zastanowienia nad jej sensem, poświęcenia czasu, którego w XXI wieku bardzo brakuje, nie daje wielu okazji do śmiechu, nie grzeszy optymizmem. Trudna powieść wybitnego rosyjskiego pisarza każe czytelnikowi zastanowić się nad sensem życia, pomyśleć, czy warto się samemu oszukiwać, uczy podejmowania decyzji. Do jej przeczytania zachęcają niebanalne kreacje bohaterów, zaciera się tu granica między dobrem a złem. Pokazuje, jak względnym pojęciem jest szczęście różnie rozumiane przez każdego człowieka. Tołstoj daje wiele przykładów, jak łatwo zranić kogoś na całe życie, uczy o mocy wypowiedzianych słów, których cofnąć nie można, sile wyrzutów sumienia i konsekwencjach nieprzemyślanych, impulsywnych decyzji, jakie trzeba ponieść. Autor pozostawia czytelnikowi wolną wolę, ponieważ tylko od nas zależy, ile wyniesiemy z lektury tej pięknej, smutnej, realistycznej, wciąż aktualnej książki, jak dogłębnie ją przeanalizujemy oraz co z życia i doświadczeń bohaterów będziemy chcieli zapamiętać, jakich błędów się ustrzec.