Recenzja książki Dotknąć prawdy - Antoinette van Heugten

Zespół Aspergera jedna z postaci autyzmu, która uniemożliwia nawiązywanie normalnych kontaktów z innymi, a tym samym znacznie utrudnia funkcjonowanie w społeczeństwie. Właśnie na tą chorobę cierpi szesnastoletni Max Parkman, wychowywany samotnie przez swoją matkę Danielle. Mimo że kolejne terapie nie przynoszą większej poprawy, Danielle wciąż wierzy, że kiedyś znajdzie sposób, aby jej syn mógł żyć tak jak jego rówieśnicy i wówczas skończą się jej problemy wychowawcze. A właśnie one w ostatnim czasie znacznie się nasiliły.

Chociaż Danielle trudno przyznać się do tego nawet przed sobą, Max od pewnego czasu zrobił się bardzo agresywny i nieobliczalny, także wobec niej. Kolejna szkoła odmówiła właśnie jego dalszej nauki, a w dodatku w pamiętniku syna, Danielle odkrywa szokujące notatki bezsprzecznie wskazujące, że chłopiec myśli o samobójstwie. Zdesperowana Danielle, mimo oczywistego sprzeciwu Maxa, zabiera go na konsultacje z doktorem Leonardem, który ma tylko jedną odpowiedź szpital psychiatryczny Maintland.

Gdy Max trafia na oddział zamknięty, Danielle wierzy, że to jedyny sposób aby mu pomóc. Z każdym kolejnym dniem nabiera jednak coraz więcej wątpliwości odseparowana od syna otrzymuje dziwne informacje o jego zachowaniu, w które trudno jej uwierzyć. Opiekujący się Maksem lekarze twierdzą, że chłopiec jest bardzo agresywny, przypisują mu szereg zaburzeń, o których Danielle do tej pory nie miała pojęcia, a w dodatku coraz bardziej utrudniają jej kontakty z synem i faszerują go zbyt dużą ilością leków.

Gdy kolejny raz lekarze odmawiają jej prawa wglądu do dokumentacji medycznej Maksa, Danielle włamuje się nocą do szpitala i odkrywa, że najprawdopodobniej lekarze fałszują dokumenty syna. Gdy jednak próbuje zabrać chłopca z placówki, napotyka zaskakujący opór decyzją sędziego wydany został tymczasowy nakaz sądowy, który uniemożliwia Danielle podejmowanie jakichkolwiek decyzji w sprawie Maxa. Niestety to dopiero początek koszmaru łamiąc nakaz, Danielle chce zabrać syna ze szpitala, jednak gdy udaje się na jego poszukiwania jest świadkiem przerażającej sceny. Znajduje zakrwawionego i otumanionego syna w pokoju innego pacjenta, który nie żyje, zabity najprawdopodobniej przez Maksa.

Od tej chwili Danielle rozpoczyna trudną walkę o siebie i swoje dziecko. Chociaż wszystkie dowody wskazują na winę Maksa, ona sama uparcie powtarza, że nastolatek nie był zdolny do popełnienia takiej zbrodni. Wciąż podważa sprzeczne opinie wydawane lekarzy, próbuje dowieść, że w chwili znalezienia syna, był on pod wpływem bardzo silnych leków, a na dodatek dziwnym zbiegiem okoliczności w chwili popełnienia morderstwa nikt poza Maksem i zamordowanym chłopcem nie przebywał na oddziale. Pomocą Danielle oferuje prawnik Tony Sevillas oraz jego znajomy były policjant, a obecnie prywatny detektyw Doaks. Chociaż początkowo mężczyźni nie dają wiary temu, co mówi Danielle, prowadzone przez nich śledztwo zaczyna ujawniać zaskakujące szczegóły szczegóły, które prowadzą ich na ślad wyjątkowo misternie skonstruowanej intrygi.

Początek książki sugeruje, że będziemy mieli do czynienia z typową powieścią obyczajową, skupiającą się na chorym dziecku i matce walczącej o jego zdrowie. Jednak od chwili, gdy Max zostaje oskarżony o morderstwo, akcja nagle nabiera tempa i aż do ostatniej strony naprawdę trudno oderwać się od książki. Autorka serwuje nam bowiem wciągający kryminał (a wręcz thriller sądowy) z bardzo zaskakującym rozwiązaniem, którego nikt się nie spodziewa.

Mocną stroną Dotknąć prawdy jest sama fabuła pozornie proste zabójstwo okazuje się wyjątkowo zawiłe, kolejne tropy podsuwają nam różnych podejrzanych i w chwili gdy wydaje się, że już wiadomo kto naprawdę zabił, Antoinette van Heugten zaskakuje nas po raz kolejny. Co ciekawe nawet gdy następuje rozwiązanie zagadki, atmosfera wciąż się zagęszcza i czytelnik nadal nie ma pewności jaki będzie finał tym bardziej, że z rozdziału na rozdział trudno nie ulec emocjom i nie odczuwać zdenerwowania, odkrywając kolejne elementy makabrycznej łamigłówki.

Tym, co niewątpliwie zwraca na siebie uwagę podczas lektury, jest doskonale pokazana bezsilność głównej bohaterki wobec ogólnie rozumianego systemu. Chociaż Danielle dobrowolnie zgadza się na leczenie Maksa, od początku napotyka liczne przeszkody w kontaktach z nim. A gdy próbuje otwarcie sprzeciwić się decyzjom lekarzy, okazuje się że nie ma już tak naprawdę nic do powiedzenia regulamin szpitala, decyzje anonimowych sędziów i niedoskonałości prawa okazują się przeszkodą nie do przeskoczenia, nawet dla zdeterminowanej matki, która kieruje się dobrem swojego dziecka.

Chociaż Antoinette van Heugten stworzyła intrygującą historię, łączącą w sobie elementy powieści obyczajowej, kryminału, a pod koniec nawet thrillera, którego spora część rozgrywa się na sali sądowej, nie udało jej się uniknąć pewnego zbędnego naciągania fabuły. Trudno uwierzyć w zbieg okoliczności jakim jest pierwsze spotkanie Danielle z prawnikiem Tonym Sevillasem, tak samo jak trudno uwierzyć w powodzenie prób, które podejmowała, chcąc oszukać policję i nagiąć zakazy wydane przez sąd.

Na szczęście można przymknąć oko na te drobiazgi, zważywszy na fakt, że otrzymaliśmy dobrze napisany kryminał z zaskakującymi zwrotami akcji, który na długo zapada w pamięć i trzyma w napięciu do samego końca.

Recenzja dodana przez: Redakcja